Het gaat over een muziekspeler, in mijn geval is het er een van Creative, maar het had ook de sexy iPod van Apple kunnen zijn of de Vaio Pocket van Sony .

De industrie wordt wakker, men heeft door dat er iets aan de hand is. Ik vroeg me ook af waarom Philips achterbleef. Philips blijft niet achter, alleen ik wist het niet. Dell is het agressiefst; ze verleiden kopers van een iPod om over te gaan op hun apparaat.

Ik denk dat ik getuige ben van en medeplichtige aan het ontstaan van een Nieuw Ding. Het meest bijzondere van Het Nieuwe Ding is dat het zo genereus is. Zeer gastvrij. En zo eenvoudig.

Om een indruk te krijgen: ik ben bezig het apparaat te vullen en heb uitgerekend dat er tien meter compact discs op zullen kunnen. Er staat inmiddels al van alles op, van Mahler tot Maassen, van filmsoundtracks tot new wave, alle opera's van Glück. Het is niet veel werk, per cd een paar minuten. Ik vraag me af of ik wel tien meter cd's heb.

Het begon met Apple en de iPod, een paar jaar geleden. De eerste muziekspeler met een harde schijf kwam op de markt, dankzij het feit dat het mogelijk werd om kleine en lichte harde schijven te maken. Men vond de prijs duur, vierhonderd dollar. Inmiddels zijn er meer dan drie miljoen iPods verkocht en draagt het substantieel bij aan de winst van Apple.

Het gaat me helemaal niet om de iPod zelf, het gaat me om het type apparaat.

En nu ik hem zelf gebruik, begrijp ik ook waarom het een succes is. En waarom de walkman of discman het bij mij nooit haalden, los van hun omvang; omdat er maar één uur muziek uit komt. Of je moet meerdere cd's meenemen, of bandjes.

Dat geldt ook voor al die mp3-spelers die de laatste jaren op de markt kwamen. Eén uur muziek, in een gunstig geval twee uur. Heb je het ding beluisterd, dan ben je weer toe aan een nieuwe lading. Onhandig voor lange reizen.

Maar nu is het andere koek. Ik heb voortaan vijfhonderd uur muziek bij me en ik zal voorlopig niet naar hetzelfde nummer hoeven luisteren. Een hele volle jukebox zo groot als een dun pakje sigaretten.

In het artikel 'The meaning of the iPod' (Economist 10 juni) wijst de auteur op de verandering in de markt. Wat iPod-gebruikers nu doen, doet de rest van de wereld morgen.

Allereerst is er een verandering te zien in de manier waarop en wanneer wij kunnen luisteren naar muziek. Onderzoek wees uit dat als men geen muziek bij zich heeft die aansluit op de stemming van dat moment, men liever helemaal niet luistert. Met vijfhonderd uur muziek op zak moet het raar lopen als er niets van je gading te halen is. De kans dat je in die hele grote supermarkt niet vindt wat je wilt eten vanavond is ook niet zo groot. Het apparaat is een supermarkt, de walkman is de buurtwinkel.

Wat daarnaast een ervaring is, is dat muziek meer wordt gedeeld met anderen. Even iets laten horen. Wat je ook kan verwachten is dat 'het album' zal verdwijnen. Geen enkel nummer is meer geklonken aan zijn buurman. Er kunnen 'playlists' worden gemaakt net zo veel als je wilt, je kunt het apparaat in iedere willekeurige volgorde nummers laten afspelen, net zo lang en net zo veel als je wilt.

En nu? Het succes van het apparaat wordt in belangrijke mate bepaald door de eenvoud in functie. Met dit apparaat kun je heel veel muziek beluisteren, dat is de boodschap. Niks te multi-functioneel. De grootste fout die een leverancier kan maken is bijvoorbeeld door er ook de functionaliteit van een telefoon in te stoppen, of een agenda, of een recorder. Het zou allemaal makkelijk kunnen, maar ze moeten het uit hun hoofd houden.

Net zo zeer dat je kunt verwachten dat er over een paar jaar een apparaat op de markt komt waarmee je heel veel films kunt bekijken. Lijkt me geen hit. Het is een totaal ander beslag op de zintuigen, waardoor het vooral niet vanzelfsprekend is dat dit ook een succes zal gaan worden.

Het zilveren schijfje zal verdwijnen, het album als coherente verzameling van nummers heeft zijn langste tijd gehad en het wordt heel hoog tijd dat we in Europa eens een legale opzet krijgen om nummers te downloaden. Iedereen zou er bij gebaat zijn, van artiest tot consument. Geef alle verstokte eurocraten en bureaucraten een iPod met desnoods het hele oeuvre van André Rieu al vast er op. Misschien gaan de oortjes en de oogjes open.

Ik zag net een kort programma over de verschillende rollen die de onlangs overleden Marlon Brando speelde. Het is een held. Ik vraag mijn apparaat om de soundtrack van The Godfather. Mooie muziek. Ik hoor de wals, en zie Don Corleone in de tuin sterven.

JOOST STEINS BISSCHOP

Copyright (c) 2004 Het Financieele Dagblad