Het is niet gelukt, de film is ook niet verkrijgbaar in de populaire videotheek. Opmerkelijk, en eigenlijk heel onlogisch.

U kent de econoom Pareto. Hij wordt vooral herinnerd vanwege zijn 80-20-regel, die (als voorbeeld) beschrijft dat 20% van de wereldbevolking beschikt over 80% van de welvaart. Toegepast op een winkel met een breed assortiment (denk aan een cd-winkel of dvd-verhuurder) kun je stellen dat 20% van de titels verantwoordelijk is voor 80% van de winst. Het gevaar van dit verschijnsel is dat de minder courante artikelen uit de schappen worden verwijderd. Het op voorraad houden van de titels kost geld en ze brengen te weinig op.

Maar wat nu als aan beide bezwaren – de dure voorraad en de zeldzame vraag – tegemoet wordt gekomen? Het digitaliseren van films of van geluidsfragmenten kost nauwelijks geld. Harde schijven worden als broodjes verkocht, en hun prijzen gaan er ook steeds meer op lijken. Het tweede probleem, de zeldzame vraag, kan worden opgelost door het artikel op een elegante manier op internet aan te bieden en ervoor te zorgen dat die schaarse zoekers het vinden. Uitgaande van een efficiënte distributie kan bijna de gehele omzet worden toegevoegd aan het resultaat. Als de aanbieder er ook voor zorgt dat hij een groot assortiment aanbiedt, zal het om substantiële bedragen gaan.

Dit nu is het verschijnsel van ‘The Long Tail’. Met de staart wordt het merendeel van de goederen in een bepaald aanbod bedoeld. Ze zitten niet in de toptien, maar er is toch nog langdurige vraag naar. Internet herbergt de mogelijkheden om exotische spelden daadwerkelijk uit hooibergen te halen. ‘From mass market to tail market’, zoals Chris Anderson in Wired schreef. Er ontstaat een nieuw economisch model voor de media-industrie, met een grote potentie voor honderdduizenden muziek- en filmfragmenten. Je kunt geld verdienen met muurbloempjes.

Er zijn een paar regels voor een succesvolle Long Tail. Het aanbod moet min of meer compleet zijn, de prijs die je oorspronkelijk in gedachten had, moet je halveren en vervolgens verlagen en, ten slotte, je moet gevonden worden. De grote populaire algemene veilingen op het internet zijn overigens toepasselijke voorbeelden van deze regels.

In de muziekmarkt lijkt het er op dat de i-Tunes-prijs van 99 dollarcent per nummer ongeveer een norm is. Maar volgens de Long Tail-regels is deze prijs, die gemaakt werd door de platenmaatschappij, nog veel te hoog. De verwachting is dat – bij een bijna volledig aanbod en een bijna perfecte marktwerking – hij nog kan zakken naar 65 cent. De vraag is buitengewoon elastisch, zo ondervond de Amerikaanse muziekaanbieder Rhapsody. Nummers die voor 49 cent werden aangeboden verkochten driemaal zoveel.

Ik heb net de dvd van The Breakfast Club besteld, via internet. Echt ouderwets. Het wordt tijd dat de markt haar lange staart roert. Het is maart tenslotte.

JOOST STEINS BISSCHOP

Copyright (c) 2006 Het Financieele Dagblad