Jongeren twitteren niet
Duh… Engelse jongen van 15 schrijft rapportje. Niks bijzonders verder, dat doen ze soms. Iemand bij een deftige bank in Londen vindt het rapportje de moeite waard om te publiceren. En dan gebeurt het, het rapport vliegt de hele wereld over, en menig gerespecteerde krant (Guardian, New York Times, Volkskrant, NRC) en weblog neemt de conclusies over.
Die jongen van 15 is Matthew Robson. Die deftige bank was Morgan Stanley, met de aanbeveling dat het artikel van de jongen verrassend veel nieuwe inzichten en veel stof tot nadenken geeft. En wat schrijft de jongen dan helemaal? Hij schrijft dat zijn vrienden geen kranten kopen, dat ze hoogstens af en toe een gratis krant (Metro, Spits) lezen, dat ze maar weinig tv kijken, behalve als er voetbal is, dan kijken de jongens opeens wel. Oh ja, Facebook (bij ons zou dat Hyves zijn) is heel populair, voor films en muziek wordt ook niet betaald, reclames zijn irritant en niemand twittert. Twitteren is te duur.
De Volkskrant van afgelopen dinsdag wijdt er een 2 koloms artikel aan, dikke letter. De kop boven het artikel: Puber schokt medialand: ‘Jongeren twitteren niet’. NRC dinsdag: een aankeiler op de voorpagina met een verwijzing naar aan langer artikel.
In het onschuldig klein is dít nu het probleem wat er gebeurt in het groot: mensen in een bepaalde positie geven een mening over iets waar ze geen verstand van hebben.
Een analist van Morgan Stanley promoveert non-nieuws tot iets vermeend opzienbarends. Vervolgens gaan journalisten schrijven over onderwerpen waar ze van weg moeten blijven.
Bestuurders in Amsterdam hebben een mening over het taxibeleid maar zitten zelf nooit in een taxi en gingen nooit naar een taxi-standplaats. Dat hoeft ook niet als je een chauffeur hebt. Dat moet wél als je mag meepraten over het taxi-beleid. Iedere burger weet dat het mis is met de taxi’s in Amsterdam, behalve de besturende burger.
Totdat er een dooie valt, dan gaan er andere mechanismes werken.
Leden van raden van commissarissen zijn gemiddeld (!) 62 jaar oud en vijf procent is vrouw. Eén ding is zeker: de modale klant van nu heeft een ander profiel, net zoals de modale werknemer, en die modale commissaris gaat over hen meebeslissen.
Nijpels wordt bestuursvoorziter bij ABP. Hij volgt interim-voorzitter Borghouts op. Deze moest zijn bijbaan in Heerlen opzeggen omdat hij in de provincie Noord-Holland zo succesvol met geld was omgegaan. Borghouts was de vervanger van Brinkman, die het ABP in woelige tijden van de regen in de storm had geholpen.
Matthew Robson schrijft niks nieuws, maar dan ook helemaal niks, hij beschrijft gewoon wat hij om zich heen ziet. Iedereen weet dat tieners en twintigers geen kranten kopen, weinig tv kijken, veel computerspelletjes doen en niet twitteren. ‘Twitteren is voor vaders’, zei een jonge journalist mij een half jaar geleden toen ik haar vroeg of ze het al geprobeerd had.
Degene bij Morgan Stanley die het verhaal van de 15-jarige een verrassend verhaal vond moet chef van de postkamer worden. Misschien denkt hij dat er nog veel brieven worden verstuurd, maar laat hij zijn klanten vooral geen artikelen meer aanbevelen.
Dinsdagnacht, 12 uur, ging de nieuwe Harry Potter in première; het was stijf uitverkocht, in heel Nederland, allemaal ‘jongeren’ die geen geld zouden overhebben voor een film. Het is een gebeurtenis van een andere orde. Opletten allemaal, hoe zou dat nu komen?
Beetje de trend van deze tijd he, heel veel mensen beslissen over zaken waar ze geen verstand van hebben (de managertrend, maakt niet uit op welk vakgebied ALS we maar manager zijn), heel veel mensen staan aan het roer van zaken waar ze geen verstand van hebben. Als het maar geld oplevert. Kunde is geen drijfveer meer, interesse ook niet, geld wel! Oppervlakkigheid lijkt wel de maat te worden. De media is er van vergeven. Kijk maar naar de programmering op TV. Tijd om te twitteren is er kennelijk maar tijd om echt een face-to-face gesprek te voeren weer niet. Het barst van de onzin berichten, loze one liners,etc. Alleen maar omdat er kennelijk iets gezegd dient te worden, wat het is en waar het over gaat maakt dan eigenlijk niet uit. Hoe je onder de aandacht komt maakt niet uit, als het maar gebeurt. We twitteren, hyven en facebooken ons gek om aandacht te krijgen, om gehoord en gezien te worden maar op straat lopen we elkaar gewoon voorbij, in winkels kan er nog geen goedendag van af. En als iemand belt om een afspraak te maken is er opeens geen tijd. Ik kijk hier al niet meer van op hoor! Teleurstellend is het echter wel. Maar wie weet is dit ook weer van voorbijgaande aard en gaan mensen zich echt weer eens interesseren, verdiepen en specialiseren in hun werk, bezigheden en sociale contacten.