Het is niet meer toegestaan om radardetectors in je auto te installeren. Een bekeurd slachtoffer beriep zich in 2008 op artikel 10 van het Europees Verdrag to bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden. Bedoeld wordt het recht op vrije meningsuiting en informatievergaring, ook in de vorm van elektromagnetische golven afkomstig van een radarsnelheidscontrole. Nee, zei het Hof, het mag nu eenmaal niet in het belang van de openbare veilgheid, in het bijzonder de verkeersveiligheid. Het verweer werd verworpen.

En de flitser-informatie dan, op BNR? Dat mag blijkbaar wel, maar het onhandige is natuurlijk dat deze informatie zoals zoveel andere informatie niet voldoet aan het ooit zo populaire logistieke JIT- principe: Just in Time. De flitser-informatie komt zelden op het moment dat je de jou bedreigende flitser tot op enkele honderden meters bent genaderd. Zelden op de juiste plaats of op het juiste moment dus.
Dat kan anders.

Het was twee weken geleden dat ik passagier was in een franse auto, ergens op een Route Nationale ten zuid-oosten van Parijs. Opeens waarschuwt een stem in de auto voor een “Radar Fixe”. Dat is de Coyote, zegt de bestuurder. Het is geen radardetector, het is een klein kastje ter grootte van een sigarettenpakje dat via een satellietverbinding is verbonden met andere weggebruikers. In Frankrijk zouden het er miljoenen zijn inmiddels. Iedere die een radarcontrole ziet geeft het door aan de Coyote-community, het geldt ook voor rijdende radarcontroles. Ook files worden gemeld. En zo spant zich een netwerk over het wegennet van miljoenen gebruikers die elkaar op de hoogte brengen van wegenswaardigheden.

Het is een interessant verschijnsel. Blijkbaar mogen we elkaar niet waarschuwen op basis van automatische systemen (radardetector) maar wel als er op enigerlei wijze sprake is van een menselijke handeling (BNR bellen, op een knopje van je Coyote drukken). De conversatie die zo ontstaat levert waarde op voor de burger.

Het Coyote netwerk is een typische voorbeeld van een technologisch netwerk met een beperkte functie en een grote informatiewaarde. Een kastje kost een paar honderd euro en je betaalt daarnaast een jaarabonnement. Het netwerk heeft alleen waarde als er een bepaalde kritische massa aan meedoet.
Het gaat om het principe, en het doet er niet toe of het Coyote heet, of Wikango, of AlerteGPS of anders. En alles waarvoor nu nog een speciaal kastje nodig is komt beschikbaar op een smartphone, of is het nu al.

Verder gedacht: iedere controle die gebaseerd is op het principe van de steekproef wordt bestreden door een groep van informanten die met grote snelheid een web spint en mogelijke slachtoffers tijdig weet te waarschuwen.
Het spel tussen de handhaver en de burger is een boeiend spel. Een spel tussen een wendbare straatvechter en een geharnaste bestrijder.