Een foto per dag vertelt het hele verhaal

Het begon met het voornemen van 1 januari dit jaar. Het voornemen om iedere dag één foto te nemen van een mens, met toestemming ook van dat mens. Het idee was van vriend Patrick, die het eerder had gedaan.

De eerste foto is genomen in Amsterdam, in een sneeuwbui. En daarna zijn er velen gevolgd, ik ben tot op de dag van vandaag bij. Wessel uit het schaakklasje, Lieve bezig met de appeltaart, de wantrouwende aspergeboer ('ge bent toch nie van de fiscus?'), die aardige muzikant. Soms zijn het mensen die ik voor het eerst ontmoet, soms bekenden. Voorwaarde is dat ik een verhaal bij de foto heb. De foto leg ik vast, het verhaal niet. Dat zit in mijn hoofd en misschien wordt het verhaal wel telkens anders. Geef iemand anders mijn foto's, en het wiel zal niet draaien bij gebrek aan een naaf. Vraag me het verhaal, en ik zal het vertellen.

Eén foto per dag, in volle bewustzijn genomen. Ik bekeek de foto's gisteren nog en met een opmerkelijk gemak weet ik alle verhaaltjes bij de inmiddels tweehonderd foto's nog. Met twintig woordjes Duits had ik meer moeite, voeger. 'Zie je wel, dat is de waarde van het context-sensitief leren', zou die didacticus mij influisteren. Zou ik de verhalen ook nog weten zónder de foto's, vraag ik me af. En, is het niet zo dat het alleen maar zo werkt omdat ik me beperk tot een enkele foto per dag?

Eén van de gefotografeerden vroeg mij of ik de film Smoke kende. Ik heb de film inmiddels gezien en begrijp nu ook waarom hij het me vroeg.

Smoke is gebaseerd op een verhaal van Paul Auster. De film draait om een tabakswinkel in Brooklyn, New York. De eigenaar van de winkel (Harvey Keitel) maakt elke dag om acht uur 's ochtends één foto, vanaf een statief dat iedere keer op dezelfde plaats staat. Alle verhalen in de film komen bij elkaar dankzij de ontmoetingen in de tabakswinkel.

Eén foto per dag, daar kunnen we overheen, zo moeten ze bij Microsoft gedacht hebben.

En toen was daar dus de SenseCam, pretentieus aangekondigd als 'het visuele dagboek'; het kleine cameraatje wordt om de nek gedragen en neemt automatisch tweeduizend foto's per twaalf uur. Dat zijn bijna drie foto's per minuut. Kijk, da's aanpakken.

Een droomapparaat is het, als je de ontwerpers moet geloven. Als je je autosleutels kwijt bent draai je je dagboek af en geheid dat je dan weet waar je ze gelaten hebt. Dit voordeel lees ik in ieder verhaal over de SenseCam. Er zijn eenvoudiger oplossingen voor zoekgeraakte sleutels, denk ik dan. Sterker nog, het besef dat ik zo'n fish-eye-camera om mijn nek heb zou er wel eens toe kunnen leiden dat ik mijn sleutels kwijt ga raken. Hoe meer lijfwachten, des te meer aanslagen.

Lyndsay Williams van Microsoft Research omschrijft de camera als 'een black box recorder voor het menselijk lichaam'. 'En die camera om je nek, zegt niemand daar dan wat van?' 'Mensen hebben het zo druk, niemand merkt het', zei Lyndsay, en ze ging door met het druk hebben.

Gordon Bell, ook van Microsoft, gaat nog verder. Hij is bezig om zijn hele leven vast te leggen. Alles, telefoontjes, duizenden foto's per dag, boeken, brieven, boodschappen. Voor zichzelf en voor het nageslacht. Ik kan daar kort in zijn. Ik ben niet geïnteresseerd in iemands digitaal vastgelegde leven, en al helemaal niet in iemand die zijn leven digitaal vastlegt. De biografie van Mandela of de brieven van Van Gogh lees ik met nieuwsgierigheid, met My Life van Clinton heb ik al meer aarzelingen, maar Gordon Bell mag nog even wachten.

De SenseCam zou ook zijn nut kunnen bewijzen voor je vakantie. Je hoeft nergens meer op te letten, dat doet de SenseCam wel. Of voor brandweermannen, om hun weg terug te vinden in een gebouw. Ik heb het echt gelezen.

Waarom gaan toch altijd de hele verkeerde voorbeelden met dit soort nieuwe toepassingen aan de haal? Omdat we sneller kunnen uitvinden dan nadenken.

Na enig zoeken lees ik dat er een proef wordt gedaan met de SenseCam en Alzheimerpatiënten. Onderzocht wordt of het kortetermijngeheugen kan worden verstevigd door regelmatig naar recente beelden te kijken. Of dat het wordt ingezet als een buitenhoofdsgeheugen, zodat je met anderen de belevenissen van de dag kunt delen. Allemaal om de kwaliteit van het leven te verbeteren. Opgelucht begrijp ik dit, het zou me niet verbazen als het project daarin zou slagen, waarmee de SenseCam zijn nut al meer dan bewezen zou hebben.

Auggie, de winkeleigenaar in de film Smoke heeft zijn foto's in een album geplakt. Iedere foto heeft een ander licht, andere spiegeling, andere mensen. Je begrijpt het pas als je er langzaam doorheen bladert. 'You never get it if you don't slow down.'

Auggie for president.

JOOST STEINS BISSCHOP

Copyright (c) 2004 Het Financieele Dagblad

Nog geen reacties op dit artikel

Reactieformulier

Uw reactie*

Naam*


Email* (wordt niet gepubliceerd)


Website


Anti-spam* (kopieer de cijfers)

Zorg er voor dat u de vereiste* informatie invult, waar aangegeven.