Eerst geld, dan goed

De boeken liggen er verleidelijk bij in de etalage. Ik ga naar binnen, doe een impulsaankoop, ga ermee naar de kassa en mij wordt gevraagd hoe ik wil betalen. Contant, pinnen, af en toe de exotische chipknip. Hoe dan ook, ik betaal eerst en dan pas is het boek het mijne. En niet andersom.

Stel dat ik zou zeggen: 'Weet je wat, stuur de acceptgiro maar, hier is mijn adres, ik ga het vast lezen.' De boekenverkoper zou mij meewarig aankijken alsof ik van een andere tijd ben. Boter bij de vis. Net zoals in een kroeg, getuige de doorgaans Delfts blauwe bordjes met 'Hier wordt niet op de pof gekocht' of 'Piet Krediet woont hier niet'.

Uitgangspunt bij de boekenwinkel en de kroeg echter is dat koper en verkoper zich op hetzelfde moment in dezelfde ruimte bevinden. En dat is bij gebrek aan een en dezelfde ruimte nu eenmaal niet mogelijk op het internet. Er wordt op afstand gehandeld, en dus zal er een manier moeten worden gevonden om de ruil tussen geld en goed eerlijk te laten plaatsvinden.

Bij de internetwinkel Bol.com kan men onder andere boeken kopen. Op het moment dat je besloten hebt tot de aanschaf kun je, mits je je nooit bij Bol.com misdragen hebt, ervoor kiezen om te betalen middels een acceptgiro. Bol vertrouwt zijn koper; eerst het goed, dan komt het geld later wel. Hoopt Bol.

Sinds kort echter wordt op Bol ook de mogelijkheid geboden om door middel van iDeal te betalen. Met iDeal kun je via je eigen bank over het internet betalen. Alles is vertrouwd, je betaling staat klaar, je gebruikt je eigen password, je eigen login en als veilig gepercipieerde e-dentifier of tancode. Het is een thuiswedstrijd. Wezenlijk verschil met de betaling via een acceptgiro is dat de klant eerst betaalt en dan komt het pakje later wel. Hoopt de klant.

En nu het opmerkelijkste: als een klant kan kiezen tussen betaling achteraf (acceptgiro) en betaling vooraf (iDeal) dan is er blijkbaar toch nog een aanzienlijke groep die voor het tweede model kiest: 'Ik betaal eerst wel, ik loop het risico van de levering en ik hoop dat jij betrouwbaar bent.'

De vraag nu is wat er aan deze merkwaardige niet-economische handelwijze ten grondslag ligt. Nederlandse ordentelijkheid in de categorie 'het kan maar betaald wezen' of 'gebeurd is gebeurd'? Is het dwangmatig gedrag, zit het in de groef van ons bestaan? Zo doen we het nu eenmaal altijd als we boeken kopen? Is het Hollands calvinisme, leidend tot de aanname dat we alleen maar kunnen genieten als we ervoor betaald hebben? Is het puur gemak ('ben nu toch bezig'), in combinatie met het vertrouwen in de eigen bank?

Toch aardig. Het is een signaal dat ondanks alle wildwestverhalen het vertrouwen in de handel via internet groot is. Het geldt voor zowel het betalingsverkeer als voor de leverancier.

Als iDeal nu ook nog wat goedkoper wordt voor relatief kleine transacties (bij Bol.com is de gemiddelde prijs van een verkocht artikel euro15) dan wordt het nog een vrolijke decembermaand op het internet.

JOOST STEINS BISSCHOP

Copyright (c) 2006 Het Financieele Dagblad

Nog geen reacties op dit artikel

Reactieformulier

Uw reactie*

Naam*


Email* (wordt niet gepubliceerd)


Website


Anti-spam* (kopieer de cijfers)

Zorg er voor dat u de vereiste* informatie invult, waar aangegeven.